Meteen naar de inhoud
Eenvoud en spiritualiteit
Zoeken naar het ene nodige
EDITO

Edito Leo Oosterveen: Wat doet ertoe?
Hein Blommestijn en Jos Huls: Waarlijk mens worden
Bert Roebben: Menswording als vorming.
Pleidooi voor meer eenvoud op school
Eckhard Frick s.j. (vert. Jacques Hermans):
Zieken en spiritualiteit. De rol van zorgverleners
Thomas Quartier o.s.b.: De eenvoudige paradox van een kloosterregel. Leven tussen focus en flexibiliteit
Ann Halwyn o.p.: Zonder wrijving geen glans
André Jansen o.f.m.:
Franciscaanse inspiratie, regel en geschiedenis
Ellen Van Stichel: Politiek en het goede leven voor allen
Frans Maas: Eenvoud. Een beknopte geschiedenis voor vandaag
Anke Bisschops: Eenvoudig leven
en de rol van (therapeutische) begeleiding
Kick Bras: Eenvoud bij Alexej von Jawlensky
Goedroen Juchtmans: Werk met betekenis.
Over de organisatie van arbeid in functie van de mens
Column Kolet Janssen: Warm water
Column Barbara Zwaan: Bibber
Boekbesprekingen
Ter overweging Kris Gelaude: Dat ene

€ 8,50

Januari-Maart / 2019

Art. N° 978-94-6196-176-1

INHOUD

In onze gefragmenteerde, geïndividualiseerde en jachtige samenleving is het de vraag wat er echt toe doet in je persoonlijke leven en in de samenleving. De chaos van de keuzestress vliegt ons soms naar de keel. Is er nog zoiets als eenvoud, een kern van de zaak die houvast, oriëntatie en samenhang biedt?
In dit TGL-nummer staat de vraag naar eenvoud centraal. Eenvoud begrepen als de meest wezenlijke kern waarin alle dingen van het leven samenkomen. Allereerst betreft deze vraag die naar de politiek en de samenleving. Wat maakt ons samen leven tot een heus samenleven? Is de ander een obstakel of een verrijking? Hoe kunnen we echt menselijke arbeid gestalte geven, zodanig dat ze aan mensen zin, betekenis en zelfverwerkelijking geeft in onderlinge samenwerking? Hoe kunnen mensen weer rechtop gaan staan, na de vele beschadigingen en verlammende angsten die ze in hun leven hebben opgelopen, als ze desondanks proberen met hulp van anderen de eenvoud, de heelheid in hun leven te hervinden? Hoe kan aan leerlingen in het onderwijs iets van een besef worden bijgebracht dat echt bijdraagt aan hun menswording, aan menselijke vorming en aan een taal die daaraan woorden weet te geven? En wat kunnen werkers in de zorg ten behoeve van hen die erg ziek zijn, daaraan bijdragen?
De vraag naar eenvoud, de levenskrachtige en leven gevende kern van het leven, heeft altijd in het centrum gestaan van de christelijke traditie. De christelijke en mystieke spiritualiteit heeft immers altijd gemikt op een eenvoud die ingebed is in het goede handelen en in de liefde voor God en de medemens. En op een leven dat ten diepste geworteld is in God, de leven gevende, de ene, de eenvoud bij uitstek. Moderne kunstenaars blijken soms veel dichter bij die eenvoud te staan dan anderen en zijn in staat deze buitengewoon pregnant te verbeelden. Vandaar de presentatie in dit nummer van het werk van Alexej von Jawlensky als eminent voorbeeld van dit streven…

previous arrow
next arrow
REIZEN
De weg is het doel
EDITO

Edito Leo Oosterveen: Het leven, het verhaal en de reis
Bénédicte Lemmelijn: Reis naar binnen
om weer naar buiten te treden!
Erik Eynikel: “Als God ons thuisbrengt uit onze ballingschap,
dat zal een droom zijn”
Patrick Chatelion Counet: Paulus’ reis naar het Paradijs
Laura Tack: Tijd om te reizen in het evangelie volgens Lucas
Ton Jorna: Henri Nouwen en de verloren zoon.
Leerproces en bekering
Patrick Lens o.p.: De spirituele reis, een vorm van migreren
Ellen Van Stichel & Patrick Jossa:
‘Een mooie reis is die naar binnen’.
PRH als reisgids en tochtgenoot
Thijs Caspers: Geboren worden in ontmoeting met de ander
Sabine Tscharntke: “De grote familie die ik in Duitsland niet had,
heb ik in Nepal gevonden”
Marc Van Tente: Op weg naar de Kailasj.
Een pelgrimstocht met Raimon Panikkar
Boekbesprekingen
Column Barbara Zwaan: Een simpele les
Column Kolet Jansen: Meer dan een souvenir
Ter overweging Kris Gelaude: Zoekende

€ 8,50

April-Juni / 2019

Art. N° 978-94-6196-181-5

INHOUD

Reizen en religie, ze hebben iets met elkaar. De horizon en wat daarachter verborgen ligt, lokt. Het onbekende is een magneet en trekt je over grenzen heen. Een geheim trekt je aan. Wie weet vind je zelfs antwoorden op dit geheim. Maar eerst moet je, al gaande, loskomen van alle houvast die slechts surrogaat blijkt. De bestemming? Dat is de weg zelf. De reiziger en de pelgrim die dit besef delen, reiken elkaar de hand.
Onderweg kan er intussen iets totaal onverwachts voorvallen. Een inbreuk, een overweldigende ervaring waardoor alles op zijn kop komt te staan. Je verliest alle regie over de reis en de bestemming. Het overkwam de apostel Paulus op weg naar Damascus, het overkomt ons. De kortsluiting van zo’n moment kan een nieuwe roeping met zich meebrengen, een nieuw engagement. We springen voorbij onze schaduw. Wil je hieraan ruimte bieden, dan moet je tijdens je levensreis een openheid en gevoeligheid ontwikkelen, openheid voor het onverwachte, voor ontmoetingen en het ongedachte, voor de ander als ander. In dit TGL-nummer besteden we aandacht aan dit soort ervaringen.
Te ontdekken waar het in het leven op aan komt, is een reis op zich. Introspectie en verwoording van je levensverhaal zijn hierbij onmisbaar. Maar deze reis naar binnen bestaat niet zonder de reis naar buiten. Want waar de diepste grond van je leven zich aandient, word je meteen naar buiten gestuurd. Immers deze grond/Grond is zo wijd als alle werkelijkheid en omvat de hele wereld, zo lezen we in dit nummer.
Deze dynamiek zien we ook terug in de trektocht die Jezus in het Lucasevangelie samen met zijn leerlingen maakt van Galilea naar Jeruzalem. De boodschap die Jezus tijdens deze tocht verkondigt, stopt niet in Jeruzalem. Zijn boodschap gaat de hele wereld over, naar alle volken en culturen…

previous arrow
next arrow
EEN ONVOORWAARDELIJK
NIEUW BEGIN
Over vergeving en haar kansen
EDITO

Edito Leo Oosterveen: Een radicaal nieuw begin met de ander
Interview met Roger Burggraeve s.d.b.: Vergeving als gave
Didier Pollefeyt: Niet het verleden veranderen,
maar de toekomst openen
Huub Welzen o.carm.: Vergeving als fundament
van de christelijke gemeenschap
Marie Hansen-Couturier: “…zoals ook wij anderen hun schuld vergeven”? Vergeving en de autonome mens
Thomas Quartier o.s.b. & Stijn Krooshof:
Rituele vergevingsruimte. Kloosterlijk leven in het verschil
Sytze de Vries: Stilstaan om verder te kunnen.
Over een liturgisch scheidingsritueel
Dennis Vanden Auweele:
Voorbij schuldbetuiging en zelfverantwoording
Rico Sneller: Het onvergeeflijke vergeven. Over Derrida
Ruben Aksay & Dineke Postma:
Bijbelse vergeving en verzoening binnen het strafrecht
Interview met Pieter Verbeeck (Moderator vzw):
“Vergiffenis is een prettige bijkomstigheid”
Leo Deweerdt: Aline.
Sterker dan vergeving is de overweldigende liefde
Lukas Pairon: Muziek en vergeving in Kinshasa
Column Kolet Janssen: Allemaal hebben we vergeving nodig
Column Barbara Zwaan: Poëzie van het verloren paradijs
Boekbesprekingen
Ter overweging Kris Gelaude: Een weg

€ 8,50

Juli-September / 2019

Art. N° 978-94-6196-187-7

INHOUD

Aandacht schenken aan vergeving is niet vanzelfsprekend op dit moment. Wordt met vergeving niet teveel met de mantel der liefde bedekt? De #MeToo-beweging en de berichten over seksueel misbruik en geweld wijzen in een andere richting, namelijk die van de roep om veroordeling, straf en genoegdoening. Slachtoffers, met name die van geweld, willen eerst en vooral erkend en gehoord worden. Vergeving lijkt vaak, en niet onbegrijpelijk, een brug te ver.
In dit TGL-nummer wordt niettemin aandacht gevraagd voor vergeving en wel als fundamenteel menselijke gave én opgave die bij het menselijk bestaan hoort. Vergeven vraagt veel. Van de dader vraagt ze dat hij/zij moet erkennen een misstap te hebben begaan of zelfs een misdaad. Van het slachtoffer vergt ze om niet te vergeven omwille van een feelgoodmotief, een soort zelftherapie, maar omwille van het heel maken van een gebroken betrekking. Kern van vergeving is het besef dat de dader niet samenvalt met zijn/haar daad, maar een eigen waardigheid heeft en houdt. Vergeving is bovenal een relationele werkelijkheid: gericht op een nieuwe verhouding tussen dader en slachtoffer, op een nieuw begin.
Vergeven kan met afspraken in de toekomst te maken hebben, maar heeft ook iets van een gave om niet en heeft daarmee iets onvoorwaardelijks. In religieus opzicht raakt dit besef aan de ervaring van Gods onvoorwaardelijke genade die de grond is voor de menselijke capaciteit om vergeving te schenken.
De weg van de vergeving is nooit een gebaande. Soms moeten er vele barrières worden genomen. Hoe om te gaan met het onvergeeflijke? Vergeving lijkt hier een onmogelijke mogelijkheid. Tegelijkertijd moeten we alert blijven voor de openingen die vergeving kan bieden. Op het moment dat het strafrecht heeft gesproken en er een vonnis is geveld met het oog op het herstel van de rechtsorde, kan vergeving iets wezenlijks toevoegen, iets dat het vonnis overstijgt…

previous arrow
next arrow
SOBERHEID
EN SOLIDARITEIT
Een spiritualiteit
van het genoeg
EDITO

Edito Leo Oosterveen: Soberheid én verbondenheid in overvloed
Jacques Haers s.j.: Verlangen naar sobere gemeenschap rond een sobere God
Interview met Raymonda Goffart en
Lieven De Pril (Welzijnsschakels):
Lege diepvries als barometer
Krijn Pansters: Duurzame duurzaamheid: betrokkenheid, bekwaamheid, bekering
Interview met Filip Van Assche en Broeder Benedikt
(brouwerij Westmalle):
“Traditie is vooruitgang”
Jill Marchant (Tiny Houses): In onze natuur.
Welkom in mijn monoloog. Interview met Manon van Driel
(Stiltecafé Adem Inn): Stilte als tegengeluid
Erik Galle: Zo sober dat elk woord er een te veel is. De stilte
André van der Braak: Alles omarmen
Dirk Boone: We All Have a Hunger
Column Kolet Janssen: Marrons glacés
Column Barbara Zwaan: Zuster! Zuster! Ik wil water! Water!
Boekbesprekingen
Ter overweging Kris Gelaude: Niets dan de eenvoud

€ 8,50

Oktober-December / 2019

Art. N° 978-94-6196-190-7

INHOUD

Soberheid en solidariteit: ze lijken uit verschillende werelden te komen. Soberheid roept de associatie op met een individuele, persoonlijke neiging tot spaarzaamheid, eenvoud, ja ascese. Spreekwoordelijk is de soberheid van de eenzame in het zwart-grijs gestoken calvinist op de fiets, op weg naar zijn verscholen dijkwoning. Solidariteit daarentegen roept wat andere associaties op uit de recente, achter ons liggende decennia: protestacties omwille van een breed gevoelde sociale noodzaak om de spaarzame goederen en rijkdom zo eerlijk mogelijk te verdelen onder allen in de samenleving.
De onlangs gehouden synode van de bisschoppen uit het Amazonegebied maakt duidelijk dat er geen tegenstelling kan bestaan tussen soberheid en solidariteit. De synode stelt, ter concretisering van de encycliek Laudato Si’ (2015), dat soberheid de ruimte biedt die de verbondenheid mogelijk maakt tussen de mensen onderling, tussen de mensen en de schepping en tussen de mensen en God. Deze soberheid maakt ruimte voor het goede leven voor alles en allen – de armen voorop. Soberheid is daarom ten diepste een relationeel begrip dat solidariteit als vanzelf insluit; solidariteit met de armen én met het geteisterde regenwoud.
Deze gerichtheid op inclusiviteit treffen we ook aan in de verschillende grote religieuze tradities, zoals de boeddhistische. Gaat het er niet om alles en allen te willen omarmen – ook je eigen tekorten – om zo bevrijding dichterbij te brengen? Ook hiertoe is soberheid nodig: een stap terug, een stap terzijde van het ‘dikke ik’. Voor zo’n soberheid houdt dit TGL-nummer een pleidooi – tot in de tekeningen toe…

previous arrow
next arrow